Planine

Najveći deo teritorije Srbije zauzimaju planine, koje čine planinsku regiju. Ona se proteže od Panonskog pobrđa na severu do crnogorske, albanske i makedonske granice na jugu. Od zapada ka istoku proteže se od bosansko-hercegovačke do bugarske granice.
Planine Srbije se dele na: Rodopske planine, Karpatsko-balkanske planine i Dinarske planine.

Ukoliko imate neku vašu ideju i preporuku za ovaj sajt molimo vas priključite se forumu i pomozite nam!

Avala je niska planina, 16,5 km južno od Beograda. Predstavlja severni kraj šumadijske grede, koja se od Rudnika provlači kroz nisku Šumadiju i predstavlja razvođe između slivova Save i Dunava. Visoka je 511 m i uzdiže se oko 200 m iznad okolnog talasastog terena. Mineral avalit dobio je ime po Avali na kojoj je pronađen.

Krajem 2007. godine je Skupština grada Beograda proglasila Avalu zaštićenim prirodnim dobrom sa ukupnom površinom od 489 hektara. Još je knez Miloš 1859. godine doneo odluku da se Avala zagradi i zaštiti, a 1936. godine je proglašena nacionalnim parkom. Prezidijum Narodne Skupštine 1946. godine donosi odluku da bude proglašena dobrom od opšteg značaja. Na zaštićenom području ima oko 600 biljnih vrsta. Ima lekovotih biljnih vrsta, a neke biljke predstavljaju prirodne retkosti, kao što su zanovet, zlatan i zelenika. Avala je dobro pošumljena samoniklim drvećem, a jednim delom je pod zasađenom borovom šumom. Jedno je od omiljenih izletišta Beograđana.

Znamenitosti

  • Spomenik Neznanom junaku 506 m

Posle Prvog svetskog rata, lokalno stanovništvo pronašlo je veći broj grobova srpskih vojnika poginulih u ratu, među njima i grob jednog neznanog srpskog vojnika. Narod okolnih sela je tom vojniku 1922. podigao skromni spomenik. Kasnije je Državni odbor za podizanje spomenika Neznanom junaku odlučio da mu se na vrhu Avale podigne reprezentativniji spomenik. Projekt za spomenik izradio je vajar Ivan Meštrović, u obliku mauzoleja sa karijatidama koje predstavljaju žene u narodnim nošnjama iz svih jugoslovenskih krajeva. Spomenik je građen od jablaničkog granita od 1934. do 1938. godine. Za potrebe građenja ovog spomenika 1934. godine dinamitom su razrušeni ostaci srednjovekovnog grada Žrnova, što i danas nailazi na oštru osudu među istoričarima. Srbija se razlikuje od svih zemalja učesnica Prvog svetskog rata po tome što sve druge zemlje imaju spomenike Neznanom vojniku, a samo Srbija Neznanom junaku. U neposrednoj blizini je i Spomenik sovjetskim ratnim veteranima koji su tu poginuli u avionskoj nesreći 19. oktobra 1964.

  • Avalski toranj

Na nižem vrhu Avale, izgrađen je 1965. godine Avalski TV toranj, po projektu arhitekata Uglješe Bogunovića i Slobodana Janjića, koji je srušen u bombardovanju NATO snaga 29. aprila 1999. godine. Toranj je bio najveća građevina u tadašnjoj Jugoslaviji. Obnovljen je 21. aprila 2010. godine i izgleda skoro identično kao što je bio prvobitno samo je 1 metar viši.

  • Srednjevokovni grad Žrnov

Na Avali se nalazio i istoimeni srednjovekovni grad. Srbi su ga zvali Žrnov, a Turci su mu dali ime Avala (arapski pregrada ili prepreka). Ne zna se kada je prvi put sazidan, mada mu je okolina bila naseljena još u preistorijsko doba. Grad je štitio okolne rudnike žive i cinabarita i, u obližnjem Ripnju, rudnik srebra.

Vrhovi

  • Babin zub
  • Midžor
  • Srebrna glava
  • Crni vrh
  • Vražija glava
  • Visočica

Ponuda

Na vrhu Avale nalaze se ugostiteljski objekti:

  • hotel „Avala“
  • planinarska kuća „Mitrovićev dom“
  • planinarsko odmaralište „Čarapićev brest“
  • planinarski dom „Čarapićev brest“

Na padinama Avale 1929. godine održano je prvo takmičenje u Srbiji u smučarskom trčanju na 8 km. Prvo smučarsko prvenstvo Srbije posle Drugog svetskog rata takođe je 1946. godine održano na ovoj planini.

Galerija

Mapa

Planina Avala / Mountine Avala

Avala je niska planina, 16,5 km južno od Beograda. Jedno je od omiljenih izletišta Beograđana. / Avala is a low mountain, 16.5 miles south of Belgrade. One of the favorite resorts of Belgrade.

From Address: To:

Smeštaj

Ovde možete da reklamirate Vašu ponudu za smeštaj!


Beljanica je jedna od najvećih krečnjačkih planina istočne Srbije. Nalazi se između sliva reke Mlave i Žagubičke kotline na severu i sliva reke Resave na jugu. Pruža se od zapada ka istoku u dužini od 24 km, sa prosečnom širinom od oko 12 km. Zahvata površinu od 309 km², od čega 246 km² izrazit kraški reljef u krečnjacima.
Severni deo je visoravan sa mnogim vrtačama, uvalama i slepim dolinama (Busovata, Rečke sa ponorom dubokim 150 m). Južni deo je stenovit, krečnjački greben Beljanica visok 1336 m, koji strmim odsekom pada u klisuru reke Čemernice, desne pritoke reke Resave. U grebenu su mnogobrojne pećine, od kojih je najveća Velika Atula (560 m). U podnožju grebena nalaze se Malo i Veliko vrelo, a u podnožju severnog oboda Vrelo Mlave kod Žagubice.
Beljanica je planina bogata vodom, podzemnim i površinskim tokovima. Naročito su interesantni površinski tokovi sa velikim brojem reka i potoka ponornica. Voda u svim tokovima je čista i može se piti iz vodotoka.
Beljanica je u speleološkim krugovima veoma poznata kao izuzetno bogata speleološkim objektima. Najpoznatija pećina je Resavska pećina, koja je uređena za pojedinačne ili kolektivne posete i otvorena je tokom cele godine. Pored Resavske pećine postoji veliki broj pećina bogatih svim vrstama pećinskog nakita.
Pećine izuzetne lepote su Jelarče, Pionirska pećina, Vlaška pećina i Ivkov ponor, a naročito se izdvajaju Izviđačka pećina, koja po vremenu nastanka i bogatstvu nakitom, ne zaostaje za Resavskom pećinom i Velika Atula, kao speleološki objekat posebne važnosti.
Zapravo Velika Atula nije do kraja istražena, a najnovija istraživanja su dozvolila postojanje produžetka zapadnog kanala. U poslednjim istraživanjima pećinske faune, otkrivene su posebne vrste nepigmentisanih stonoga, koje su za nauku nepoznata vrsta.
Lepotu planine Beljanice dopunjuju kanjoni reke Resave i Kločanice.
Na visinama preko 700 m postoji veliki broj koliba u kojima žive meštani okolnih sela, koji prave sir izuzetnog kvaliteta.
Mikroklima Beljanice je čista kontinentalna, tako da je zimi neophodna zimska oprema za motorna vozila.

Znamenitosti

Najvece atrakcije ovog kraja svakako su manastir Manasija i Resavska pecina, sto je sve obradeno u okviru ovoga sajta kao posebne destinacije. Zato cemo se ovde pozabaviti samom planinom Beljanicom i zanimljivostima koje ona krije. 

Na samo dva kilometra uzvodno od sela Strmosten nalazi se Malo Vrelo, kojim se hrani reka ponornica sto tece kroz istoimenu uvalu sa samog vrha Beljanice, i ponire u Ivkov ponor, koji predstavlja zanimljiv prizor. Reka Suvaja koja se uliva u Resavu pravi kanjon sa vertikalnim, preko 450 metara visokim ivicama, u kome postoji mnostvo pecina. 

Reka Cemerica je druga pritoka Resave, i ona takode pravi interesantan kanjon krecnjackih zidova sa brojnim pecinama i kraskim vrelima. Jedno od tih Vrela može se videti ispod strmih odseka Radoseve pecine. U pitanju je bistra voda koja izbija iz krecnjaka i pravi Vrelski potok, a u blizini se može videti i Vrelski vodopad, koji se nalazi u podnožju Sokolice, vrha Beljanice. Sastoji se iz tri dela, ukupne visine oko 6 metara, da bi se zatim voda strmo stropostala sa nekih niz 20ak metara visoku liticu u dubok amfiteatar na cijem se dnu nalazi malo jezero dubine 5 metara. U blizini mesta gde se Vrelski potok uliva u reku Resavu može se videti Buk vodopad, u cijem podnožju je vir po imenu Zelenik. 

Ovaj kraj poznat je po svojim pecinama, od kojih je do danas istraženo cak 107, tako da predstavlja pravi izazov za ljubitelje speleologije.

Vrhovi

  • Beljanica (Velika kapa) Beljanica 1339 m
  • Beljanica 1329 m
  • Beljanička kapa Beljanica 1285 m
  • Beljanica 1223 m
  • Rečićki vrh Beljanica 1183 m
  • Stenjkin kamen Beljanica 1158 m
  • Jelova kapa Beljanica 1158 m
  • Sokolica Beljanica 1144 m
  • Velika Bojna Beljanica 1085 m
  • Beljanica 1084 m
  • Požerak Beljanica 1049 m
  • Srednja kosa Beljanica 1042 m
  • Kunjačko brdo Beljanica 1030 m
  • Velika Glava Beljanica 1029 m
  • Kraku Ursuli Beljanica 1026 m
  • Rasovača Beljanica 1013 m
  • Beljanica 1012 m
  • Velika strana Beljanica 1012 m
  • V. Kljanc Beljanica 1004 m
  • Faca Beljanica 994 m
  • Bećarska glava Beljanica 968 m
  • Mečina Beljanica 966 m
  • Oštri vrh Beljanica 957 m
  • Ostreč Beljanica 954 m
  • Golovršac Beljanica 951 m
  • Đula Beljanica 936 m
  • Jelovačka aršica Beljanica 917 m
  • Rečke glave Beljanica 914 m
  • Šiljata glava Beljanica 881m
  • Stenčeta glava Beljanica 872 m
  • Kosička Beljanica 863 m
  • Veliki Antrvelj Beljanica 846 m
  • M. Pat Beljanica 830 m
  • Ledeni vrh Beljanica 823 m
  • Ciganska glava Beljanica 817 m
  • V. Smrdanski vrh Beljanica 816 m
  • Čukara Beljanica 795 m
  • V. Pat Beljanica 769 m
  • Koviljarac Beljanica 753 m
  • Cerjak Beljanica 695 m
  • Babina glava Beljanica 685 m
  • Veliki vrh Beljanica 664 m
  • Čukara Beljanica 642 m
  • Navarska glava Beljanica 640 m
  • Jelovački krš Beljanica 621 m
  • Jarčevac Beljanica 600 m
  • Oštri vrh Beljanica 600 m
  • Čukarica Beljanica 586 m
  • Oštri vrh Beljanica 514 m
  • Belo brdo Beljanica 504 m

Ponuda

  • Planinarski dom Beljanica

Dom se nalazi u kotlini Lisine ispod živopisnog masiva Sokolice i Beljanice. U stvari radi se o dva objekta izgrađena od čvrstog materijala i međusobno udaljena oko 50 m. U manjem objektu nalazi se trpezarij u koju se može smestiti 50 ljudi i kuhinja sa potrebnom opremom za pripremu hrane. Ukupni kapacitet je 50 ležaja. Oba objekta imaju uvedenu struju, a česma sa pitkom vodom nalazi se u neposrednoj blizini trpezarije i kuhinje. U zimskom periodu sobe se zagrevaju pomoću peći na drva. Dom je otvoren po potrebi i nema stalnog dežurstva.

  • Motel Resavski Uranak

Savremeno opremljeni motel Resavski Uranak otvoren je 1. maja 2008 godine. Nalazi se u podnožju planine Beljanice, između izvora Veliko Vrelo i vodopada Veliki Buk, u blizini reke Resava, u živopisnom kompleksu Lisine okruženim zelenilom i bistrom vodom. Lisine su pod državnom zaštitom kao spomenik prirode.

  • Restoran Vodopad

Restoran Vodopad nalazi se u podnožju planine Beljanice, na 450m nadmorske visine, na reci Veliko vrelo ( 1km uzvodno od ušća Velikog vrela i Resave ) . Od Despotovca je udaljena 21km, a od Markovca 51km. Poseban doprinos prijatnoj atmosferi daje okolina koja je bogata prirodnim i kulturno – istorijskim spomenicima.

 

Galerija

Mapa

Planina Beljanica / Mountine Beljanica

Beljanica je jedna od najvećih krečnjačkih planina istočne Srbije. Nalazi se između sliva reke Mlave i Žagubičke kotline na severu i sliva reke Resave na jugu.

Beljanica is one of the largest limestone mountains of eastern Serbia. It is situated between the river basin Mlava and Žagubica valley in the north and river basin Resave in the south.

From Address: To:

Smeštaj

Ovde možete da reklamirate Vašu ponudu za smeštaj!


Besna Kobila je planina u jugoistočnoj Srbiji, na razvođu sliva Južne Morave i sliva Strume. Najviši vrh joj je 1.922 m. Pripada planinama Rodopskog sistema. Sastavljena je uglavnom od granita, a ima i olovnih ruda. Doline u podnožju su pod šumom, a viši delovi su pod pašnjacima. Severnim podnožjem prolazi put koji povezuje Bosilegrad sa dolinom Južne Morave. Na južnoj padini nalazi se rudnik galenita.

Opšte
 

Sa najvišeg vrha se mogu videti Kopaonik, Šara, kao i planina Rila u Bugarskoj. Vrhovi su većim delom godine pod snegom Podnožje planine čine šume, dok su viši delovi pod pašnjacima. Besnu kobilu karakteriše biljno bogatstvo koje se zasniva na divljem, samoniklom, lekovitom bilju i divljim plodovima, odnosno raznovrstan biljni svet sa preko 700 vrsta drvenastih, žbunastih i zeljastih biljaka. Među najpoznatijim vrstama lekovitog bilja koje rastu na Besnoj kobili su: kantarion, divizma, kopriva, kičica, nana, oman, hajdučka trava, borovnica, malina, maslačak, matičnjak Takođe, planinski pašnjaci, šume, nezagađeno zemljište, voda i vazduh, pružaju odlične uslove za boravak i odmor na Besnoj kobili.

U podnožju planine se nalazi i Vranjska banja poznata po lekovitim izvorima termalne vode.

Ponuda

Besna kobila danas predstavlja još uvek nedirnutu oazu prirode koja pruža mogućnosti i za bavljenje zimskim sportovima, izlete i rekreaciju u zdravoj sredini, vožnju biciklom ili džipovima po prelepim stazama. Ona pruža odlične uslove i za lov, jer je bogata primercima divlje svinje, lisice, vuka.

2008. godine formirano je Javno preduzeće "Skijalište Besna kobila", čiji je zadatak izgradnja infrastrukture i stvaranje uslova za privlačenje što većeg broja gostiju, pre svega ljubitelja skijanja.

Galerija

Smeštaj

Boranja je dinarska planina u Podrinju u zapadnom delu Srbije. Boranja se pruža drugačije od svih Podrinjsko-valjevskih planina, od jugozapada ka severoistoku, odnosno poprečno na Gučevo, Sokolske planine i Jagodnju. Od razvođa rečne doline su upravljene mahom prema zapadu i severozapadu a neke prema jugu i jugoistoku. Doline su često krivudave te su zbog toga i razvođa mestimično krivudava i razlomljena, a negde i stupnjevita. Svaki od stupnjeva predstavlja erozivni pod, koji su stanovnici iskoristili za podizanje kuća. Kod nekih boranjskih dolina, donji delovi su dublji nego gornji, što je retka pojava na planinama. Takođe, erozivni podovi na razvođima su mnogo uži u donjem nego u gornjem delu Boranje, naročito u ataru sela Planine. Pojava disekcija donjih delova rečnih dolina kao i slivova je posledica usecanja Drine, koja podstiče i jača usecanje potoka i rečica koji joj pritiču sa Boranje. Na Boranji se jasno može videti granit a na nekim mestima i kristalasti škriljci. Pored puteva, na usecima nalaze se znatne količine peska grusa koji nastaje raspadanjem granita. Od ovog peska stvara se debela glinovita podloga, koja usled jakih kiša prouzrokuje površinske vodotokove, nakon čega dolazi do bujanja vegetacije. Planina se smestila između Krupnja, Loznice i Malog Zvornika i pruža se pravcem jugozapad-severoistok. Najviša tačka planine je Crni vrh visok 856 m. Izuzetno je bogata šumama, šumskim plodovima (najkvalitetnije pečurke), divljači, raznovrsnim biljnim zajednicama, izvorištima i mineralima (posebno kamen granit). Bogata je i rudama olova, cinka i antimona. Boranja je 1914. godine u Prvom svetskom ratu, bila poprište žestokih borbi između srpke i austrougarske vojske.

 

Znamenitosti

 

Vrhovi

Crni vrh - 856 m

Ponuda

Na istočnoj strani Boranje nalazi se rezervat bukvi koji se prostire na više od 15 hektara, od čega je više od polovine tertorije pod zaštitom države još od šezdesetih godina prošlog veka. Rezervat bukvi je pod nadležnošću JP Srbijašume, odnosno Šumskog gazdinstva „Boranja“ iz Loznice.

Na planini postoji planinarski dom „Šarena bukva“, vlasništvo Planinarskog društva Gučevo iz Loznice.

Na planini se nalazi i više planinarskih lovačkih objekata. Lovište Boranja prostire se osim Boranje i na planini Gučevo. Od Loznice je udaljeno 10 km. Obuhvata površinu od 9.230 hektara i pripada grupi brdsko-planinskih lovišta. Zahvaljujući bujnoj i očuvanoj prirodi, stanište u "Boranji" su pronašli srneća divljač, divlja svinja i zec.

Galerija

 

Smeštaj

Ovde možete da reklamirate Vašu ponudu za smeštaj!

 


Bukovik je rodopska planina u istočnoj Srbiji na tromeđi-razvođu Sokobanjske, Aleksinačke i Paraćinske kotline. Najviša je tačka Bukova glava (894 m). Niža padina pruža se u pravcu jugozapad-severoistok i ima oblik slemena. Raščlanjena je izvorištima više rečica koje teku ka Velikoj (Jovanovačkoj) reci na severu, a na jugu ka Moravici i Južnoj Moravi. Planina je na zapadu sa većim nagibom prema fosilnoj udolini (Ražanjska presedlina). Bukovik spada u gromadne planine, izgrađen je od kristalstih škriljaca, koji su osnovna građa i u susednom Rožnju. Šumovita planina pored magistralnog auto-puta, nije turistički iskorišćena. U njenom podnožju su dva veća sela Podgorac i Jošanica (sa novijom banjom).

Opšte
 

Planina se nalazi u neposrednoj blizini opštine Ražanj. Na raskrsnici Balkanske i Karpatske srbije, belikog i južnog pomoravlja, nalazi se planina Bukovik sa najvećom tačkom 893 m "Vrh Rožanj". Planina Bukovik obiluje prelepim pašnjacima i planinskim izvorima. Opština Ražanj finansira i stimuliše razvoj seoskog turizma na ovoj planini.  

Ponuda

Seoski turizam i lov

Na planini postoje tri lovišta:

  • Varnica, kojim gazduje lovačko društvo "Bukovik",
  • Velika reka, Kojim gazduje lovačko društvo "Srna" i
  • Bukovik, Kojim gazduje JP "Srbija Šume".

Sva tri lovišta su uređena i poseduju planove gazdovanjakoji su verifikovani od strane Ministarstva za poljoprivredu, šumarstvo i vodoprivredu. 

Od divljači najzastupljeniji su: Srna, zec, fazani i divlja svinja.

 

Galerija

Smeštaj



Bukulja je planina u Šumadiji, u čijem podnožju se nalaze Aranđelovac i Bukovička banja, a njen najviši vrh je visok 696 metara. Ona je vulkanskog porekla, što dokazuje prisustvo granitnih stena koje u sebi sadrže specifičnu kombinaciju minerala. Obrasla je bukovom, grabovom i hrastovom šumom, a naziv planine potiče od reči bukulj – deminutiva slovenske reči buk. Pogodna je za pripreme sportskih ekipa, a obeležene pešačke staze vode od parka Bukovičke banje do vrha planine. Štiti grad od jakih vetrova. Na vrhu se nalazi hidrometeorološka stanica, a na njenim obodima je Garaško jezero. Predstavlja omiljeno izletište Aranđelovčana i banjskih gostiju, a poseduje više ugostiteljskih objekata kao što su Lovački dom, Kačara i Kod Coke. Na njoj se nalazi izvorište gazirane mineralne vode Knjaz Miloš.

Znamenitosti

 

Vrhovi

 

Sadržaj

 

Galerija

Ponude

Ovde možete da reklamirate Vaše ponude za smeštaj, ugostiteljske objekte...


Čemernik je planina u jugoistočnoj Srbiji, na desnoj strani Južne Morave, prema Grdeličkoj klisuri. Pripada planinama srednje visine. Naviši vrh je Veliki Čemernik 1.638 m. Ima oblik bila koje se pruža meridijanski i na zapadnoj strani je duboko zasečeno oblukom Mutnice, koja se u donjem toku zove Džepska reka. Sastavljen je od kristalastih škriljaca prve grupe i pripada Rodopskom sistemu. Bilo je ogolićeno, a padine su delom pod šumom. Čemernik je dobio ime po otrovnoj biljci čemerici (Veratrum), koje, uz ostalo planinsko bilje, ima u izobilju na ovoj planini, dominira bela čemerika.


Čemerno je planina u jugozapadnoj Srbiji, na levoj strani Ibra. Sa juga planina Čemerno je ograničena dolinom reke Studenice, a sa severa dolinama Dubočice i Borošnice i znatno je raščlanjena dolinama njihovih pritoka. Pripada teritoriji kraljevačke opštine. To je planina srednje visine sa najvišim vrhom Smrdljuš (1579 m), i izdužena je u pravcu severozapad - jugoistok oko 21 km. Pokrivena je mešovitom šumom u kojoj su proplanci sa pašnjacima i stočarske kolibe. Teme planine Čemerno je znatno suženo. Na njemu pod vrhovima nalaze se mnogi izvori od kojih su najznačajniji: Kadina voda, ispod vrha Gvozdac i Zmajevac, između Smrdljuša i Rudo brda. Najpristupačniji i najpoznatiji izvor nalazi se na 700 mnv u mestu Odmenje - čuvena Savina voda, nadaleko poznata po svojoj lekovitosti.

 

Znamenitosti

Vrhovi

  • Smrdljuš - 1579 m
  • Gusarica - 1535 m
  • Gvozdac - 1456 m
  • Rudo brdo - 1454 m
  • Tičije brdo - 1430 m
  • Goleš - 1348 m
  • Mršava livada - 1250 m

Sadržaj

Mapa

Planina Čemerno / Mountine Čemerno

Čemerno je planina u jugozapadnoj Srbiji, na levoj strani Ibra. Pripada teritoriji kraljevačke opštine.

Čemerno is a mountain in southwestern Serbia, on the left side of the Ibar. Belongs to the territory of the municipality of Kraljevo.

 

From Address:

Galerija

Ponude

Ovde možete da reklamirate Vaše ponude za smeštaj, ugostiteljske objekte...

 

Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Deli Jovan je planina na istoku Srbije, na otprilike 250 km od Beograda, u blizini Negotina i Bora. Planina se uglavnom proteže pravcem sever-jug. Pripada planinama karpatsko-balkanskog planinskog sistema, formiranog tokom alpske orogeneze. Planina je dugačka oko 19 kilometara i njene granice planine su od mesta Plavne na severu, do brda Tilva Njagra na jugu. Na planini vlada subkontinentalna klima. Najviši vrh ove planine je Crni vrh, 1141 metara.


Dukat je planina srednje visine u jugoistočnoj Srbiji, između izvorišnih krakova Dragovištice, koja pripada rečnom sistemu Strume u Bugarskoj. Ima oblik pljosnatog bila na oko 1.400 m nadmorske visine. Najviši vrh je Crnook sa 1.881 m. Sastavljena je od kristalastih škriljaca prve grupe i granita. Pripada Rodopskom planinskom sistemu. Bilo je golo i na njemu se nalaze kuće sela Dukata koje leži zapadnije.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planina Goč je niža planina u Srbiji, južno od Zapadne Morave iznad Vrnjačke Banje. Nalazi se u sklopu severnokopaoničkih planina i udaljen je 200 km od Beograda i 31 km od Kraljeva. Pruža se u pravcu zapad-istok oko 10 km. Najviši vrh je Ljukten 1216 m. Najviši deo je sastavljen od kristalatih škriljaca, a sa strane znatnim delom i od serpentina. Na Goču je izvorište mnogih potoka i rečica koje otiču prema Zapadnoj Moravi na severu i Rasini na jugu.
Goč je pristupačan sa raznih strana, ali dva glavna puta vode prema njemu: od Kraljeva preko Kamenice do vrha Dobre vode i od Vrnjačke Banje do Stanišinaca. Površina Goča obrasla je bukovom i jelovom šumom, a zastupljeni su i gočki bor, hrast kitnjak, plemeniti lišćari i četinarske egzote. Goč obiluje šumskim jagodama i raznovrsnim lekovitim biljem. Površine Goča daju bogatu medonosnu ispašu za pčele, a na mestu Gvozdac nalazi se veštačko jezero. Na Goču se nalazi i Rimsko groblje, mesto gde su sahranjivani Sasi, rudari koji su ovde vadili rudu i topili gvožđe u vreme Nemanjića.

Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Homoljske planine se nalaze u istočnoj Srbiji i pripadaju Karpatsko-balkanskoj grupi planina. Izgrađene su pretežno od škriljaca i krečnjaka. Imaju pravac pružanja zapad-istok i smeštene su između Zviške kotline na severu i Žagubičke kotline na jugu, kao i između Mlavske kotline na zapadu i izvorišnih delova Gornjeg Peka na istoku. Prosečna visina je oko 900 metara, a najviša tačka iznosi 962 metra. Planine su bogate gustom šumom i mnogim rečnim izvorima, koji se spuštaju sa padina.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Jastrebac je planina koja se nalazi u središnjem delu Srbije, na prostoru između Niša, Aleksinca, Kruševca, Blaca i Prokuplja. Sastoji se od dva masiva, Velikog i Malog Jastrebca. Spada u rodopske planine. Od Kopaonika je odvojen Jankovom klisurom na reci Blatašnici. Najviši vrhovi su Velika Đulica (1492 m), Pogled (1481 m), Zmajevac (1.313 m) i Bela stena (1.257 m) koji predstavljaju prirodnu granicu između Toplice i Pomoravlja. Jastrebac se odlikuje obilnom listopadnom i četinarskom šumom. Po lepoti se izdvajaju rezervat belih breza, ali i brojni vodeni tokovi, izvori i potoci. U okolnim rečicama i potocima mogu se naći rečni rakovi i slobodna pastrmka, što je znak izuzetno čiste vode. Za one koji vole prirodnu hranu, Jastrebac obiluje mnoštvom samoniklog jestivog bilja: cremboša, koprive, maslačka, divljih jagoda, jabuka i krušaka, raznih vrsta jestivih gljiva... koje je uz dobru pripremu, izuzetno zdrava hrana.

Izletište „Jastrebac" se nalazi na 480 m nadmorske visine i raspolaže dobrim smeštajnim kapacitetima. Veštačko jezero omogućava kupanje u letnjim mesecima, a zimi gostima stoji na raspolaganju ski lift sa ski-stazom dužine 300 m. Ubraja se u kategoriju lakih staza, a nalazi se na nadmorskoj visini od 560 m. U podnožju Jastrepca nalaze se brojni lekoviti mineralni izvori, Ribarska Banja sa savremenim rehabilitacionim centrom, Lomnička „kisela voda", Belovodski kiseljaci i dr. Omiljene planinarske maršrute su do „Bele Stene“ (1257 m), „Stracimira“ (1390 m), „Maznice“ (1140 m), kao i izleti do „Majorove česme”, česme „Dve sestrice”, stare crkve Sv. Petke, ”Doline breza”, srednjovekovnog utvrđenja „Gradac”... Lovište "Veliki Jastrebac" nazvano je po planini Veliki Jastrebac, čiju teritoriju pokriva svojim većim delom. Od Kruševca je udaljeno 23 km. Lovište je osnovano 1948. god, a još su u 19. veku postojali podaci o bogatstvu ove planine brojnom i autohtonom divljači. U centralnom delu planine, u dolini Lomničke reke, nalazi se uzgajalište krupne divljači visoke trofejne vrednosti. Lovci mogu da love jelena, divlju svinju i srndaća. U okviru lovišta "Veliki Jastrebac" nalazi se izletište sa jezerom i ugostiteljskim objektima, lovačkom kućom i ostalim lovno-tehničkim objektima, koji zadovoljavaju standarde lovnog turizma.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Juhor (773 m) je planina između Velike Morave na istoku i Levča na zapadu, Temnića na jugu i Belice na severu. Pruža se u pravcu sever-jug. Spada u rodopske planine. Vrh Juhor zove se Veliki Vetren. Arheolozi su ,1997. godine, na vrhu Juhora našli keltsko utvrđenje. Tom prilikom arheolozi su otkrili 140 predmeta koji su pripadali Keltima.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Kopaonik (poznat i kao Srebrna planina) je najveći planinski masiv u Srbiji koji se pruža od severozapada ka jugoistokudužinom od oko 75 km, dosežući u srednjem delu širinu od oko 40 km. Jedan njegov deo je zaštićena zona pod imenom Nacionalni park Kopaonik u okviru koga postoji veći broj zaštićenih prirodnih celina, a na njemu se nalazi i najveći skijaški centar u Srbiji. Njegov najviši vrh je Pančićev vrh sa 2017 m nmv. na kome se nalazi mauzolej čuvenog srpskog prirodnjaka po kome je dobio ime, oko koga se nalazi baza vojske Srbije. Ceo masiv je dobio naziv po velikomrudnom bogatstvu koje je na njemu eksploatisano još od srednjeg veka, a na njegovom širem prostoru je smešten čitav niz kulturno-istorijskih spomenika iz perioda od XII do XV veka. Zahvaljujući razvijenom turističkom centru sa savremenim hotelima i pratećim objektima, Kopaonik predstavlja jednu od najpopularnijih turističkih destinacija u Srbiji.

Vrhovi
 

  • Pančićev vrh 2017 m
  • Suvo rudište 1976 m
  • Veliki Karaman (Vučak) 1936 m
  • Velika Gobelja 1934 m
  • Mali Karaman 1904 m
  • Mala Gobelja 1854 m
 
  • Nebeska Stolica 1793 m
  • Bećirovac 1782 m
  • Kukavica 1726 m
  • Markove stene 1721 m
  • Vučak (Banjski Kopaonik) 1714 m

Istorijski spomenici

U okolini Kopaonika postoji veliki broj kulturno—istorijskih spomenika. Neki od njih su:

  • Ostaci srednjovekovnog manastira tzv. Crkvine kod Nebeskih stolica podno samog Pančićevog vrha
  • Ostaci srednjovekovnog puta — Kukavica (oko 4 km)
  • Ostaci srednjovekovnog rudnika — Gvozdac, selo Zaplanina, Smokovska reka, Kadijevac, Suvo Rudište, Brzećka reka, Bela reka,
  • Građevine sakralne arhitekture — svetilište Metođe, crkva Sv. Petra i Pavla u Krivoj reci,
  • Građevina iz turskog perioda — tursko kupatilo u Jošaničkoj banji
  • Spomenici iz oslobodilačkoh ratova: spomenik na Mramoru, spomenici Đački grob, Rasksnica, spomenik žrtvama fašizma u Krivoj Reci,
  • Pančićev mauzolej (smešten u kompleksu specijalne namene)
  • Značajni istorijski objekti — Mijatovića jaz, seoske kuće: selo Lisina, selo Đorđevići, selo Crna Glava, selo Kriva Reka, selo Brzeće, vodenice i pilane: Brzeće, Kriva Reka, Gobeljska reka, Jošanička Banja.

Srednjovekovni gradovi

  • Ras
  • Zvečan (XI—XIV vek),
  • Maglič (XIII vek),
  • Brvenik (XIV vek),
  • Vrh Lab (XIV vek),
  • Koznik (XV vek)

Manastiri

    • Petrova crkva (VIII—IX vek) kod Novog Pazara
    • Studenica (XI—XII vek) kod Ušća
    • Žiča (XIII vek) kod Kraljeva
    • Sopoćani (XIII vek) kod Novog Pazara
    • Đurđevi stupovi (XII vek) kod Novog Pazara
    • Manastir Gradac (XIII vek) kod Raške
    • Pavlica (XIV vek) kod Raške

Mapa

Planina Kopaonik / Mountine Kopaonik

Kopaonik (poznat i kao Srebrna planina) je najveći planinski masiv u Srbiji koji se pruža od severozapada ka jugoistokudužinom od oko 75 km, dosežući u srednjem delu širinu od oko 40 km.

Kopaonik (also known as Silver Mountain) is the highest mountain range in Serbia, which extends from northwest to jugoistokudužinom of about 75 miles, reaching the middle of the width of about 40 miles.

 

SKI Centar

SKIJALIŠTE KOPAONIK

Kopaonik je najveći skijaški centar u Srbiji i nesumnjivo jedan od najlepših centara u ovom delu Evrope. Pored toga što predstavlja jednu od najlepših planina u Srbiji, Kopaonik poseduje i neverovatan prirodni potencijal od oko 200 sunčanih i oko 160 dana pod snežnim pokrivačem tokom godine.

Vrhunski uređeni tereni skijaškog centra Kopaonik pružaju neizmerno uživanje svim kategorijama skijaša, od početnika do skijaša vrhunskih sposobnosti i čine boravak na Kopaoniku nezaboravnim. Skijaški centar Kopaonik poseduje oko 55 km staza uređenih za alpsko skijanje i 12 km staza za nordijsko skijanje. Za ljubitelje noćnog skijanja tu je i osvetljena staza “Malo Jezero”.Osim toga, za najmlađe skijaše i sve druge početnike, koji prave svoje prve skijaške korake, postoji obezbeđen prostor „ski vrtića“ sa pokretnom trakom i karusel koja olakšava da se ovlada osnovnim skijaškim veštinama.

Preko 70 odsto skijališta pokriveno je sistemom za veštačko osnežavanje. Sistemom za veštačko osnežavanje pokrivene su staze: Karaman A i B, Pančićev vrh, Duboka 1 i 2, Sunčana dolina, Malo jezero, Krst, Krčmar, Kneževske bare, Mali Karaman, Marine vode, Karaman i pripadajući ski putevi. Ovim se postiglo da sezona skijanja traje duže, a skijaši, kako početnici tako i oni malo zahtevniji mogu biti sigurni da će tokom sezone moći da uživaju u odlično pripremljenim stazama.

Sve staze su veoma dobro povezane sistemom žičara i ski liftova, kapaciteta od preko 32.000 skijaša na sat. Ovaj sistem čini jedna šestosedna žičara, kapaciteta 3.000 skijaša na sat, 4 isklopive četvorosedne žičare velike brzine (ukupan kapacitet 10.000 skijaša na sat), tri fiksne četvorosedne žičare sa pokretnom trakom za ukrcavanje skijaša (ukupan kapacitet oko 6.200 skijaša na sat), tri dvosednih žičara ukupnog kapaciteta 3.600 skijaša na sat, dva vučna ski lifta  “sidro” kapaciteta 2.400 skijaša na sat i osam ski liftova "tanjir" kapaciteta 6.500 skijaša na sati, kao i tri vezna ski lifta.

Žičara četvorosed „Pančićev vrh“ tokom čitave zimske sezone ali i u toku leta, osim skijaša i snoubordera, prevozi i posetioce centra koji se ne bave zimskim sportovima, već panoramski razgledaju centar i bave se brojnim drugim aktivnostima koje ski centar Kopaonik omogućava.

Pored staza za alpsko i nordijsko skijanje, skijaški centar Kopaonik poseduje i uređen snow-board park, na kome se organizuju mnoga takmičenja domaćeg i međunarodnog karaktera.

Beograd - Kopaonik ...... 290km
Novi Sad - Kopaonik ..... 370km
Niš - Kopaonik .............. 118km

KARAKTERISTIKE SKI CENTRA

Visina centra – 1.770m
Najviši vrh – 2.017m
Ukupna dužina staza i ski puteva – 55.000m
Ukupan kapacitet žičara – 32.000 skijaša/sat
Broj žičara, ski liftova i veznih ski liftova – 24
Broj lakih staza – 21
Broj srednjih staza – 9
Broj teških staza – 6
Maksimalna visinska razlika – 512m
Najduža staza – 3.500m
Dužina noćne staze – 450m
Nordijske staze – 12km 

Postoje tri staze po FIS standardu za slalom, veleslalom, super veleslalom i spust.

Nacionalni park

Zbog povoljne klime, broja sunčanih dana u godini, geomorfološke raznovrsnosti Kopaonik je izuzetno pogodan za razvoj turizma. Kopaonik pruža posetiocima – ljubiteljima prirode, uživanje i lepe doživljaje...
U okviru Nacionalnog parka izgrađen je prelep turistički centar sa sistemom žičara i skijaških terena za alpsko i nordijsko skijanje.

Galerija & Video

Ukoliko se fotografije nevide molimo Vas osvežite stranicu

Smeštaj



Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Kučaj je planina u istočnoj Srbiji između reka Resave, Zlotske reke i Crnog Timoka. Pripada grupi Karpatsko-balkanskih planina. Ima pravac pružanja severoistok-jugozapad na dužini od 40 km. Planina je pretežno izgrađena od škriljaca i krečnjaka. Na Kučaju se nalazi prostrana Brezovička površ sa brojnim kraškim uvalama (Igrište, Torovište, Velika i Mala Brezovica). Pored uvala sreću se i jame (Gaura Frnđefund) i neke od najpoznatijih pećina u Srbiji (Bogovinska, Zlotska, Prekonoška i Ravanička). Najviši vrh Kučaja je Velika Tresta - 1.284 m. Kučaj se sastoji od sledećih visova: Koprivno brdo, Javorište i Malinik.


Planina Kukavica se prostire na jugoistoku Srbije na levoj obali Južne Morave, Pčinjskom i Jablaničkom okrugu. Prema zapadu je ograničena rekom Veternicom. Spada u Rodopske planine. Kukavica je velika planina koja se nalazi severno od Vranja i južno od Leskovca i padine joj se protežu do ovih gradova. Najviši vrh je Vlajna (1442 m), a slede ga Valjovska čuka (1207 m), Tumba (1192 m), Furnište (1370 m), Tikva (1405 m), Bukovska čuka (1386 m) i Orlova čuka (1306 M). Venac ovih vrhova, sa dolinom Goleme reke, deli planinu na dva dela - severni, strmiji, deo je bez naselja dok se na južnom, blažem, delu javljaju sela. Na južnom delu planine, iznad Vranja, uzdižu se dva vrha Oblik (1310 m) i Grot (1327 m). Zbog svojih pravilnih, kupastih, oblika ova dva vrha planine Kukavice se ponekad navode kao zasebne planine.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Miroč je planina u istočnoj Srbiji koja se prostire između Donjeg Milanovca i Tekije u Negotinskoj Krajini. Najviši vrh ove planine je Veliki Štrbac, čija nadmorska visina iznosi 768 metara. Miroč je najistureniji deo isto Istočne Srbije i najzapadniji deo Đerdapskog planinskog masiva. Planina je sa svih strana okružena Dunavom. Prostire se na gotovo 500 km2. Na njoj se nalazi 14 sela. Bogata je livadama i hrastovom šumom.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Ostrozub je planina u Srbiji, ogranak Čemernika, prema Vlasotincu, koga pojedini geografi tretiraju kao posebnu planinu. Najviši vrh Ostrozuba je Ostrozupska čuka - 1546 m. Ispod njega je istoimeno selo Ostrozub, koje pripada crnotravskoj opštini. Na izvorištu Ostrozupske reke, desne pritoke Rupske reke (Kozaračka reka) je zaštićena zona lovorvišnje "Zeleničje", odnosno prirodni rezervat retke i specifične reliktne zajednice bukve i lovorvišnje (Prunus lauraceratus), odnosno "zeleničja", kako ga u narodu zovu. Pored ove, na Ostrozubu su prisutne retke biljne vrste: rascepkani mesečinac (Botrichium multifidum Gmel Rup.), vrsta paprati, rebrača (Blechnum spicant L. Roth), takođe vrsta paprati, prečica (Lycopodium clavatum L) i rosulja (Drosera rotundifolia L.), čije postojanje neki naučnici u najnovije vreme nisu mogli da potvrde.


Ozren je planina u jugoistočnoj Srbiji, najviši vrh je Leskovik 1178 m. Nalazi se istočno od Aleksinca, a u blizini je Soko Banja i srednjovekovni Soko Grad (banjski). Poznato klimatsko lečilište, bogato ozonom, jedna od najšumovitijih planina u Srbiji. Na ovoj planini se nalaze dve bolnice, za lečenje plućnih i očnih bolesti, kao i vodopad Ripaljka, najviši u Srbiji (11m). Na Ozrenu se nalazi i manastir Jermenčić iz 14. veka.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Prokletije su planinski venac u istočnoj Crnoj Gori, južnom delu Srbije (Kosovo i Metohija) i severnoj Albaniji. Prokletije su visok planinski venac na jugoistočnom rubu Dinarskog planinskog sistema. Najviši vrh je Jezerski vrh visok 2692 m i najviši je vrh u celim Dinarskim planinama. Drugi najviši vrh je Đeravica na Kosovu i Metohiji sa 2656 m i to je ujedno najviši vrh Srbije. Najveći deo planine sa severne strane je prirodni park koji zauzima oko 1000 km².


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Rtanj je planina koja se nalazi u istočnoj Srbiji, oko 200 km jugoistočno od Beograda, nadomak Boljevca. Pripada Karpatskim planinama, a najviši vrh Šiljak (1565 m) predstavlja prirodni fenomen kraškog reljefa. Severna strana planine prekrivena je šumama i pašnjacima, obrasla autohtonim biljnim vrstama i obiluje izvorima pitke vode. Lovište se prostire na 6368 ha - najčešća lovna divljač su srne i divlje svinje. Na vrhu Šiljak nalazi se od 1932. godine kapelica koja je danas u ruševinama. Postoji inicijativa da se ona obnovi. Priča o zlatu i draguljima u utrobi planine, a koja je verovatno vezana i za legendu o dvorcu čarobnjaka koji je po predanju postojao na ovom mestu i bio visok koliko i današnja planina, u kome je čuvano ogromno blago, donela je mnoge nevolje ovoj prirodnoj lepotici. Neumorni i neumoljivi tragači za zlatom u nekoliko navrata su dinamitom razrušili kapelicu posvećenu Svetom Đorđu na vrhu planine, koju je svom mužu Julijusu Minhu, bivšem vlasniku rudnika na Rtnju, podigla supruga Greta. U blizini se nalazi i Sokobanja, koja se ubraja u red najznačajnijih banjskih centara u Srbiji.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Ruj (bugarski Руй) je planina smeštena na krajnjem jugoistoku Srbije, uz granicu sa Bugarskom nedaleko od Pirota, pored Zvonačke Banje. Ona pripada Rodopskim planinama i predstavlja najzapadniju tačku tog planinskog venca. Najviša tačka na Ruju iznosi 1706 m, a pored nje, na planini se nalazi još sedam vrhova viših od 1400 m. Nedaleko od sela Rakita, koje se nalazi u severozapadnom delu planine, smeštena je pogranična karaula vojske Srbije sa pratećim objektima, a u blizini je nekada bio operativan rudnik kamenog uglja, koji je zatvoren 1964 godine. Zbog vojnog prisustva i pogranične zone, potrebno je unapred obavestiti vojne vlasti o eventualnim posetama Ruju radi planinarenja ili drugih srodnih aktivnosti.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Stara planina pripada sistemu Balkanskih planina koje se pružaju od Crnog mora na istoku, pa sve do Vrške čuke na zapadu. Dužina ovog planinskog sistema iznosi 530 kilometara. Najviša tačka Stare planine je vrh Botev 2376 m.
Ova planina predstavlja deo prostranog planinskog venca koji se naziva Karpatsko-balkanski planinski luk. U Srbiji se nalazi samo njegov manji zapadni deo. Kao morfološka celina omeđena je dolinama Belog i Trgoviškog Timoka, i Visočice, a na istoku je omeđena državnom granicom Srbije i Bugarske.
Na severu masiv Stare planine počinje od obronaka Vrške čuke (692 m). Najviša tačka Stare planine u Srbiji je vrh Midžor sa visinom od 2169 m, a najniža tačka je na izlazu iz doline Prlitskog potoka (132 m). U Bugarskoj je najviši vrh Botev (2376 m).


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Suva planina je planina u jugoistočnoj Srbiji duga 45 km, a široka 15 km, koja u geološkom i geografskom smislu pripada karpatsko-balkanskoj grupi planina. Prostire se pravcem severozapad-jugoistok u visinskim zonama od 250 m do 1810 m, počinje istočno od Niške Banje a završava se jugozapadno kod Babušnice u Lužničkoj kotlini kroz koju protiče reka Lužnica.
Sa severozapadne i severne strane Suva planina se graniči rekom Nišavom (oko koje se formiraju Belopalanačka, Ostrvička i Niška kotlina), sa istočne strane Koritničkom a sa jugoistočne i južne strane Lužničkom rekom. Prema zapadu planina se postepeno spušta u Zaplanjsku kotlinu, a prema tokovima Nišave i Lužničke reke i okolnim duboko spuštenim kotlinama (Niškoj, Zaplanjskoj, Babušničkoj, Koritničkoj, Belopalanačkoj i Ostrovičkoj), najčešće strmo, ponegde okomito. Kako su kotline, površi i okolne planine znatno niže od Suve planine, ona je jasno izdvojena i istaknuta od drugih geografskih celina i vidljiva sa svih strana i sa velike daljine.
Suva planina je masiv sa izuzetnim pojavnim oblicima kraškog reljefa, riznica sedimenata različite starosti bogatih fosilnom florom, jedinstvena fitocenoza i šumski ekosistem, u okviru kojeg je izdvojeno 1261 taksona, i evidentirano 128 endemičnih vrsta flore, 58 vrsta lišajeva, 139 vrsta ptica itd. Zato je prema nacionalnom zakonodavstvu, proglašena za područje sa statusom rezervata prirode i objektom geonasleđa Srbije.
Od ukupno 31860 ha površine zaštićenog područja Specijalnog rezervata prirode „Suva planina“, 18176 ha je prvog (4,5%), drugog (8,5%) i trećeg stepena zaštite (87%).


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Masiv planine Tare nalazi se u zapadnoj Srbiji, u severozapadnom delu oivičen dubokim kanjonom reke Drine, dok mu se ogranci spuštaju ka kremanskoj dolini i dolini reke Đetinje, gde se oslanja na ogranke Zlatibora. Područje planine Tare sačinjava najzapadniju skupinu iz grupe Starovlaških planina i, u širem smislu, sastoji se od tri podeone celine, donekle izdvojene rečnim dolinama, prevojima ili sedlima.
Planina Tara je poznato i tradicionalno letnje i zimsko rekreativno područje. Ima povoljne klimatske uslove, veliki broj sunčanih dana i prosečna visina je oko 1000 metra nadmorske visine. Na osnovu dugogodišnjih proučavanja i istraživanja ovog područja, a radi zaštite izuzetnih prirodnih vrednosti koje ono poseduje Skupština Srbije je 1981 godine posebnim Zakonom područje Tare proglasila za Nacionalni park.

Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Vardenik je planina u jugistočnoj Srbiji, jugozapadno od Vlasinskog jezera. Najviši vrh Veliki Strešer ima 1.876 m, a Mali Strešer 1.757 m. Sastavljena je mahom od kristalasih škriljaca, u obliku plećatog bila, bez ijednog oštrog vrha, široka 50-500 m. Kako je Vardenik u celini zastrt glinovitim pokrivačem, relativno bogat vodom i osunčan, to se listopadne šume penju do 1.600 m uz severne i do 1.700 m uz južne strane. Sela, zasnovana na krčevinama, razbijenog su tipa i penju se do 1.300 m uz planinu.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Vidojevica je planina u jugoistočnom delu Srbije u blizini Prokuplja. Pripada Rodopskim planinama. Najviši vrh je Bandera visok 1155 metara. Od Pasjače je odvaja prevoj Beli kamen, kojim prolazi put Prokuplje-Bojnik. Na vrhu planine nalazi se opservatorija, odnosno astronomska stanica koja pripada Astronomskoj opservatoriji Beograd. Planina je prekrivena šumom i pašnjacima.


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!


Zlatibor je planina u Srbiji koja se prostire na površini od oko 1000 km², dugačka je 30 km, a široka do 15 km. Pruža se pravcem severozapad-jugoistok. Najviši vrh je Tornik (1496 m). Poznato je letovalište i zimovalište, kao i klimatsko lečilište. Zlatibor se nalazi na severnom delu oblasti Stari Vlah, granične oblasti između Raške, Hercegovine i Polimlja. Obuhvata predele triju opština Republike Srbije: Čajetinu, Užice i Novu Varoš u Zlatiborskom okrugu. Administrativni centar Zlatibora je varošica Čajetina.
Južna i istočna granica Zlatibora su reke Uvac i Veliki Rzav. Na zapadu se Zlatibor graniči sa Republikom Srpskom, selima Mokrom Gorom, Semegnjevom i Jablanicom. Zlatibor je oduvek imao veliki pogranični značaj. Na brdu Cigli kod Jablanice i danas se raspoznaje granica Srbije sa dvema carevinama - Austrougarskom i Turskom. Zlatibor se nalazi na pola puta od Beograda do crnogorskog i dubrovačkog primorja. Preko njega prelaze mnogi značajni magistralni putevi i pruge, među kojima je i pruga Beograd-Bar. Najbliži veći grad je Užice.

Poreklo imena
 

Nekolike pretpostavke pokušavaju da objasne poreklo imena Zlatibor. U srednjem vijeku, ovaj kraj se nalazio u okviru župe Rujno, administrativne oblasti Raške, pa je i cijeli Zlatibor nosio takvo ime. Ono potiče od kržljave biljke ruja koja se koristila za bojenje (štavljenje) kože i izvozila se u Dubrovnik, a danas raste po selima Semegnjevu, Stublu i Uvcu. Od XVIII vijeka, sve više se koristi naziv Zlatibor, a i 1855. godine je, prilikom nove administrativne podjele Srbije, Rujanski srez podijeljen na Ariljski i Zlatiborski, pa ime Zlatibor dospijeva i u zvanična dokumenta. Postoje tri predanja o postanku imena Zlatibora. Izvjesno je da je to ime nastalo od riječi zlato, odnosno zlatni i bor, ali ne zna se na koji način. Jedno kaže da je ime Zlatibora nastalo od zlatne boje njegovih pašnjaka, što nije sasvim vjerovatno, jer zlatiborski pašnjaci nisu toliko stari, i ovo predanje ne objašnjava otkud riječ bor u imenu Zlatibora; drugo predanje kaže da su se doseljenici iz Crne Gore iHercegovine na Zlatibor hvalili bogatstvom borove šume, govoreći: "Zlatan je to bor!"; a treće predanje, vjerovatno najtačnije, kaže da je to ime postalo od jedne veoma rijetke vrste bijelog bora, tzv.zlatnog bora, čije je naučno ime Pinus Silvestris Variegata Zlatiborica, po sarajevskom inžinjeru Salihu Omanoviću. Zlatnog bora još samo ima u selu Negbini i stavljen je pod zaštitu države.

 
Jezero u centru Kraljevih Voda

Složenica Zlatibor ima u svom sastavu dve osnove: zlato i bor. Prvi deo složenice (zlato) je jasan, drugi deo (bor) nas najverovatnije upućuje na drvo bor. Prema tome, složenica bi mogla značiti zlatni bor i da je planina po tome dobila ime. Pritom se misli na zlatiborski zlatni bor kao poseban varijetet bora. Osnovna karakteristika borova sa ovim imenom je da, za razliku od drugih borova, imaju jedan deo žutih i žutozelenih iglica. Poznato je da je do sada identifikovano tri zlatna bora. U vezi sa navedenom hipotezom o poreklu imena Zlatibor od zlatnog bora kao posebnog varijeteta bora, mogu se postaviti dva pitanja. Prvo se odnosi na to čije se ime pre pojavilo - ime planine ili ime zlatnog bora (i sam bor sa takvim karakteristikama). Ako se Zlatibor tako zvao i pre pojave zlatnog bora, onda ne postoji mogućnost da je Zlatibor dobio ime po tom boru. Ako je situacija obrnuta, onda takva mogućnost postoji. Siguran odgovor na ovo pitanje se ne zna. Drugo je pitanje da li jedna takva pojava kao što je boja četine (iglica bora), i to na jednom stablu, može biti razlog za ime ne samo jednom užem lokalitetu (što nije isključeno) nego i jednoj planini i široj oblasti. Malo je verovatno da je to tako. Možemo zaključiti da nam verovatni odgovori na postavljena pitanja ne daju dovoljno osnova za prihvatanje ponuđene hipoteze.

Time što je skoro isključena mogućnost vezivanja imena Zlatibor za zlatni bor kao poseban varijetet, nije isključena još jedna mogućnost vezivanja imena Zlatibora za bor. Naime, Zlatibor je u prošlosti (delimično i sada) bio veoma bogat borovim šumama. Šume crnog i belog bora bile su veliko bogatstvo ovog kraja. Koristili su ih kao građevinski materijal za kuće i druge objekte: zgrade, ambare, košare, torove, ograde oko kuća i imanja i sl. Od borova se proizvodio veoma dragoceni katran koji se izvozio u mnoge krajeve a stizao je čak i u Dubrovnik. Najzad, tu je borov luč koji je u prošlosti služio za osvetljavanje prostorija u kojima su ljudi živeli a koji su Zlatiborci prodavali po celoj Srbiji. Znači, od bora se moglo živeti. Bio je zlata vredan, zaista zlatan bor. To je mogao biti razlog za ime ove planine. Ali nije ovde samo u pitanju velika ekonomska vrednost bora, upotrebna i tržišna. Beli bor ima crvenkastožutu ili žutu, zlatastu boju kore, žuto stablo. Dakle i izgled bora mogao je biti razlog za ime. Naročito ako imamo na umu beli bor (Pinus silvestris). Da zaključimo: bor, zlata vredan i zlataste boje stabla, može biti jedno od mogućih i verovatnih objašnjenja za ime ove planine.

Ne zna se mnogo o starosti ovoga oronima. Zvanične potvrde o imenu Zlatibor imamo tek od početka 19. veka. Prve pisane tragove o nazivu Zlatibor imamo u izveštajima koje su u toku Prvog srpskog ustanka odavde slali ustanici. Takođe je izvesno da ga pisci tih izveštaja nisu izmislili već je on neko vreme i pre toga bio u opticaju, ali ne zna se koliko dugo. Slobodna je pretpostavka da je to od druge polovine 18. veka.

Stari naziv za planinu Zlatibor je Rujno (Rujan) čije ime potiče od žbunaste biljke ruj (Rhus cotynus) kojom je čitava oblast bila veoma bogata i koja se koristila za štavljenje i bojenje kože. Usrednjovekovnoj srpskoj državi postojala je Župa Rujno koja je obuhvatala i današnju oblast Zlatibora. U turskim popisnim knjigama iz 15. i 16. veka imamo zabeležen naziv Rujni batra, što značirujna planina, brdo. Posle srpskih ustanaka postojala je knežina (potom kapetanija, pa srez) Rujno. Taj je naziv za teritorijalno-administrativnu jedinicu bio u upotrebi sve do polovine 19. veka kada se promenio u Srez zlatiborski.

Treba praviti razliku između imena planine i naziva nekadašnje administrativno-teritorijalne jedinice Srez zlatiborski čije se teritorije nisu morale u potpunosti podudarati. Sadašnji Zlatiborski okrugobuhvata znatno širu oblast od teritorije planine Zlatibor. Malu zabunu unosi i turističko mesto Zlatibor (naselje) koje ima isti naziv kao i planina.

U podnožju Zlatibora, u selu Vrutci blizu Užica, nalazio se manastir Rujno u kome je 1537. godine štampana prva knjiga u Srbiji, danas poznata pod imenom Rujansko četvorojevanđelje

Osim napred izložene pretpostavke, navode se još dva mišljenja o imenu Zlatibor, ali su ona logički neosnovana. Ne može se prihvatiti pretpostavka da ime potiče od zlatiborskog belog zlatnog bora (Pinus silvestris var. Zlatiborica), pošto je naziv planine Zlatibor bio u upotrebi pre pojave bora sa tim svojstvima. Takođe je neosnovana i hipoteza da ime potiče od trave zlatiborskih livada i pašnjaka koja u drugoj polovini leta i ujesen dobije boju zlata, tj. požuti pošto ta pretpostavka ne objašnjava odakle u nazivu ime bor.

Klima

Zlatibor ima subalpsku klimu. Srednja godišnja temperatura na Zlatiboru iznosi oko 7,5°S. Najhladniji mjesec je januar, sa prosječnom temperaturom od oko –2,5°C, a najtopliji je avgust, sa oko 15°C. Prosječna dnevna temperatura na Zlatiboru iznosi oko 18°C. Prosječni broj sunčanih sati godišnje je oko 2000.

Padavine na Zlatiboru variraju od mjesta do mjesta. Prosječna godišnja visina padavina na Palisadu je oko 880 mm, u Ljubišu oko 990 mm, a u Čajetini oko 940 mm, dok jugoistočni predjeli imaju nešto više od 1000 mm. Najviše padavina se izlučuje u maju i oktobru, dok je najsuvlji mjesec mart. Kiše padaju preko cijele godine, grad u toplijim periodima (od maja do septembra), a snijeg pada od oktobra do maja i zadržava se u prosjeku oko sto dana, ali se često događa da padne i izvan ovog preioda. Ljetnje padavine su u obliku jakih pljuskova propraćenih grmljavinom i izazivaju eroziju. Magle su rijetke, posebno na centralnom dijelu Zlatibora, a i kad se pojave, brzo se gube, jer nema većih kotlina u kojima bi se zadržale. Međutim, često se događa da se oblaci spuste i zahvate planinske vrhove više od 1000 m.

Vlažnost vazduha ima, u prosjeku, najveću vrijednost u 7, a najmanju u 14 časova, i nikad nije manja od 75%.

Najčešći i najbrži vjetrovi na Zlatiboru su oni koji dolaze sa jugozapada i sjeveroistoka. Najčešći i najjači u toku cijele godine je sjeveroistočni vjetar, posebno u periodu od oktobra do maja. On u svim godišnjim dobima snižava temperaturu vazduha. Jugozapadni i južni vjetrovi se obično javljaju od jeseni do proljeća i donose relativno tople vazdušne mase, tako da zimi ublažuju hladnoću, a ljeti povećavaju temperaturu vazduha.

Zlatiborska klima je povoljna za liječenje bronhijalne astme i drugih alergijskih oboljenja.

Narodna nošnja

 Zlatiborska narodna nošnja je kombinacija crnogorske i šumadijske. Muškarci su ljeti išli u prtištu, tj. dugačkim gaćama i košuljama od konoplje, a ponekad u pelengirima od vune. Oko struka su stavljali pojas, a preko njega silaje sa zataknutim pištoljem i britvom. Na nogama su imali opanke sa vezenim čarapama do koljena i tozlucima, tj. tkanim kamašnama, dok su na glavi nosili šajkaču ili šubaru. Zimi su dodavali koporan, a u svečanim prilikama oblačili su ljepše odijelo. Žene su nosile široke suknje, po dnu izvezene srmom i zubune od bijelog sukna, takođe izvezene srmom i metalnim šljokicama.

Crkve brvnare

Danas na Zlatiboru postoje tri crkve brvnare. To su crkvice malih dimenzija kojih je nekada bilo više, a danas postoje još samo u selima Dobroselici, Jablanici i Kućanima.

 
Crkva brvnara u Dobroselici

Crkva brvnara u Dobroselici iz 1821-ve godine čuva ikone Janka Mihailovića Molera i Aleksija Lazovića. Osim Mitra Udovičića iz sela Stubla, imena ostalih graditelja nisu zabilježena. Sva njena arhiva i biblioteka je uništena za vrijeme Prvog svjetskog rata, samo je sačuvan mali broj knjiga koje se i danas koriste. Prema legendi, tu crkvu je podigao sebi za zadužbinu jedan hajduk. Turci su je iz osvete prema njemu zapalili 1809-te godine, ali ju je iznenadna kiša spasila. 1821-ve godine je obnovljena, zajedno sa grobljem koje je takođe osnovao onaj hajduk. Dužina crkve iznosi 7,60, širina 5, a visina zida 2,40 metara. Crkvica je u početku bila pokrivena šindrom, ali je 1938. godine, zalaganjem sveštenika Blagoja Šišakovića, pokrivena crijepom, čime nije izgubila svoj prvobitni izgled. Oltar brvnare je zaokrugljen, a ikonostas je drven i obojen plavom bojom koja podražava mermer. Na sjevernoj spoljnjoj strani u brvnu je urezan natpis zidati se 1821, što znači da je tad crkva podignuta ili obnovljena.

 
 
Crkva brvnara u Jablanici

Crkva brvnara u Donjoj Jablanici podignuta je 1838-me godine, a okružena je manjim drvenim građevinama istaknutih porodica iz sela, tzv. sobrašicama. Imena graditelja su ostala nepoznata, ali izgleda da su to bili mještani, osim jednog, koji je bio sa Tare. Dužina crkvice je 11, a širina 5 metara. Oltar je zaokrugljen, dok je ikonostas sasvim lijepo oblikovan.

Crkva brvnara u Peti, zaseoku Kućana, najmanja je crkva brvnara na Zlatiboru. U njoj se nalaze carske dveri Simeona Lazovića iz 1780-te godine. Turci su je zapalili tokom Prvog srpskog ustanka, a obnovljena je 1832-ge godine. Prestala je da opslužuje i njen inventar je prenijet u crkvu u Negbini, a u njoj su ostala samo vrata od velike istorijske i umjetničke vrijednosti, koja su nestala.

I u drugim selima su postojale crkve brvnare, ali su ih Turci popalili ili su propale. Postojala je jedna na krivorječkom groblju u Cerovu, čiji temelji su se do skoro poznavali, a vjeruje se da su se ovakve crkve nalazile i na mjestima zvanim crkvine, kojih ima u skoro svim zlatiborskim selima.

Putujući preko Zlatibora 1826-te godine, Joakim Vujić je posjetio crkvu u Cerovu i o tome pisao u svojoj knjizi "Putešestvije po Serbiji": Posle ručka sa popom Tucovićem i mojim momkom krenem se odavde, pređem potom Grabovicu, prispem jednoj maloj, od drveta načinjenoj crkvi, koja hram jest svjati prorok Ilija. Pri ovoj crkvi su od 1837-me do 1860-te godine vođeni matični protokoli. Kad je 1859-te godine podignuta crkva u Mačkatu, u nju je prenijet inventar iz ove crkvice.

 

Ostale turističke atrakcije

 Crkve

Crkva u Sirogojnu je zidana 1821-ve, trudom rujanskog serdara Jovana Mićića i mještana iz okoline. Čuva više vrijednih ikona, među kojima su i one koje je naslikao Simeon Lazović.

Crkva u Mačkatu iz 1859-te čuva ikone Aleksija Lazovića.

Crkva u Bijeloj Rijeci potiče iz doba Nemanjića. U njoj se nalaze carske dveri koje je slikao Aleksije Lazović 1817-te godine.

Etno selo

Muzej „Staro selo“ u Sirogojnu čuva najljepše primjerke zlatiborskih kuća i drugih građevina nekada potrebnih za život.

 

Spomen-česme

Spomen-česme se nalaze u Čajetini ("... u spomen na srećno spasenje Nj. v. kralja Milana u Ivanjdanskom atentatu..." i "... u slavu besmrtnih ratnika sreza zlatiborskog palih u ratovima za oslobođenje i ujedinjenje 1912-1918..."), na Oku (podignuta ratnicima od 1912-te do 1918-te godine iz selaSemegnjeva, Branežaca i Šljivovice), i Popovoj Vodi (izginulim ratnicima od 1912-te do 1918-te iz sela Drijetnja, Ljubanja, Kačera, Mačkata i Krive Rijeke).

Spomen-ploče

Spomen-ploče izginulim ratnicima za slobodu i ujedinjenje od 1912-te do 1918-te se nalaze i u crkvama u Ljubišu i Bijeloj Rijeci.

Spomenička obilježja sa spomen-pločama borcima Prvog i Drugog svjetskog rata urađena su u Kremnima i Mokroj Gori.

Spomen obelisk

Na Šumatnom brdu se nalazi spomen obelisk strijeljanim ranjenicima na Palisadu decembra 1941-ve godine, a posvećen je i narodnom heroju Savu Jovanoviću Sirogojnu i prvoborcu Aleksandru Jovanoviću Otrovu. Na Palisadu se nalaze dva spomen-obilježja posvećena najvećoj pobjedi zlatiborskih partizana nad bugarskim okupatorom 24-tog25-tog i 26-tog avgusta 1944-te godine. Spomen obelisk je podignut na inicijativu predsjednika Socijalističke Federativne Republike JugoslavijeJosipa Broza. Namjera je bila da se izgradi spomenik zlatiborskim partizanima koji bi se vidio iz svih krajeva tadašnjihPartizanskih Voda. Na spomeniku su upisani stihovi Vaska PopeNe dam ovo sunca u očima, ne dam ovo hleba na dlanu!

Spomen biste

U čajetinskom parku postavljene su četiri spomen-biste prvoboraca: Dobrila Petrovića, Rađena Simovića, Milivoja Ječmenice i Aleksandra Jovanovića Otrova.

Manastiri

Manastir Rujno, na sjevernim obroncima Zlatibora, bio je kulturni i prosvjetni centar u XVI vijeku. Nalazio se u selu Vrutcima, i u njemu je radila jedna od prvih srpskih štamparija. Od mnogih štampanih djela iz ove štamparije, sačuvano je samo jedno Četvorojevanđelje, ali ni ono nije cjelovito. Štampao ga je samouki monah Teodosije, i završio ga je 1537-me godine. Slova su na njemu gruba i neujednačena i bila su napravljena od drveta. Jevanđelje je štampano crnom bojom, osim inicijala i početka Jevanđelja, gdje je upotrijebljena crvena. Posle 1537-me godine, kaluđeri iz manastira Rujna prešli su u manastir Raču. Najvjerovatnije je da su Turci u drugoj polovini XVI vijeka srušili manastir Rujno i njegove blokove fino obrađenog crvenog mermera odvukli u Užice i iskoristili za izgradnju islamske vjerske škole (medrese).

 
Manastir Uvac

U narodnoj pjesmi "Miloš u Latinima", pored ostalih nemanjićkih zadužbina, pominje se i crkva Janja. Ni do danas nije tačno utvrđeno mjesto gdje se nalazio ovaj manastir, mada se pominje više lokaliteta, kao što su, na primjer, Breskva, Rebelj, Sinjac i Rutoše, ali tradicija kaže da je to predio Stara Dobra u zlatiborskom selu Uvcu, pored istoimene rijeke. Tu postoje ruševine koje ukazuju da se ovdje nalazio jedan od značajnijih manastira nemanjićke države. Bio je veoma bogat i posjedovao je vinograde i pašnjake. Ruševine ovog manastira su skoro obnovljene i na njihovom mjestu je izgrađen manastir Uvac.

Manastir Dubrava, takođe tek nedavno obnovljen, bio je Janjin metoh i jedna od mnogih crkava podignutih na Uvcu radi zaštite od bosanskih jeretikabogumila.

Prema jednom narodnom predanju, i u centru sela Gostilja nalazio se jedan srednjovjekovni manastir, zvan Bukalište

Stećci

Na Zlatiboru postoji dosta srednjovjekovnih stećaka koje su podizali bogumili, gotovo u svakom zlatiborskom selu, iako su mnogi korišćeni kao građevinski materijal. Bogumile je Stefan Nemanjaprotjerao iz Raške, pa su se oni ovdje malo duže zadržali na putu za Bosnu. Najljepši i najveći stećci (mnogi stavljeni pod zaštitu države) nalaze se u selima Semegnjevu (dva stećka), Šljivovici(groblje) i Krivoj Rijeci (groblje). Ovi spomenici su u narodu poznati kao grčka, rimska ili latinska groblja.

Turizam

Planinska ljepotica u jugozapadnom dijelu Srbije bila je odredište dokonih i bogatih još od sredine sedamnaestog vijeka, mjesto privremenog boravka onih koji su, prije svega, tragali za zdravljem, ali i za blagodjetnim mirom zlatiborskih padina na kojima se oči odmaraju, a tijelo puni energijom.

Ipak, pravi turizam se razvio tek kada je na Zlatibor došla jedna krunisana glava, kralj Srbije Aleksandar Obrenović. U početku je najinteresantnija bila Kraljeva Voda, mjesto na kom je Njegovo Kraljevsko Veličanstvo ručalo, ali su se ubrzo pročuli i drugi zlatiborski visovi: Palisad, Ribnica, Oko.

A onda je, 1905-te godine, na Zlatibor, po zdravlje, došao još jedan kralj Srbije, Petar Prvi Karađorđević. Nakon njegovog boravka sagrađeni su i prvi veliki objekti: hotel "Kraljeva voda" - današnji kongresni centar "Srbija" - vila "Čigota" i pekara.

Zlatibor se nalazi u samom "središtu" Srbije. Rastojanje od ove planine do Beograda je 230 km, do Novog Sada 300 km - baš koliko i do Jadranskog mora. Preko Zlatibora vodi magistrala od Beograda ka primorju, direktne autobuske linije su uspostavljene sa Novim Sadom, Beogradom, Nišom,Jagodinom i drugim gradovima. Preko Zlatibora, a dijelom i kroz njegov masiv, prolazi željeznička pruga Beograd-Bar.

Zlatibor je, prije svega, planina izuzetne ljepote, prijatne klime, prostranih proplanaka, bujnih pašnjaka, vodom bogatih planinskih potoka.

"Ruža vjetrova" se rascvjetava upravo nad Zlatiborom. Ljeta su topla, a zime blage. Kiše padaju relativno često, a snijega ima od oktobra do maja.

Galerija

 

Smeštaj

Planine i izletišta Po Srbiji
Nema dostupnih informacija u ovom trenutku. Molimo pokušajte ponovo uskoro!